Szef Hellenic Space Center nakreśla przyszłe wyzwania i nowe kierunki badań

Zamarznięte księżyce, gorące gwiazdy, poszukiwanie warunków sprzyjających życiu, egzoplanety, galaktyki oddalające się od siebie w miarę rozszerzania się wszechświata, przyszłe wyprawy w przeszłość wszechświata, nowe ekspedycje. Zdumiewający wysiłek, aby zbadać wszechświat, nie tylko pobudza wyobraźnię, ale otwiera nowe drogi do badań naukowych i całej ludzkości.

Z okazji Światowego Tygodnia Kosmicznego, który obchodzony jest corocznie od 4 do 10 października – daty zarezerwowane na wystrzelenie pierwszego satelity Sputnika 4 października 1957 r. oraz datę wejścia w życie Traktatu Kosmicznego ONZ życie, 10 października 1967 – rozmawialiśmy z Ioannisem A o wyzwaniach teraźniejszości i przyszłości. Daglis, przewodniczący Hellenic Space Center (HSC) i profesor fizyki kosmicznej na Uniwersytecie Ateńskim.

Chociaż w badaniach kosmosu nie ma „chińskich murów”, podzieliliśmy wysiłki naukowe na trzy części: najpierw te dotyczące Ziemi, naszego wspólnego domu; po drugie, te związane z Układem Słonecznym; Po trzecie, za tym stoi wszechświat. Podróże do odległych ciał niebieskich mogą nas bardziej ekscytować, ale około 90% badań kosmicznych dotyczy regionu wokół Ziemi.

„Przestrzeń kosmiczna to platforma do obserwacji naszej planety i rozwijania szeregu krytycznych usług, które wpływają i ułatwiają nasze codzienne życie: komunikacji, nawigacji i prognoz pogody” – mówi Daglis. „Aktywność gospodarcza krajów i firm jest intensywna. Już ponad 4500 satelitów krąży wokół Ziemi, a jest 2500 nieaktywnych. Dokonano wielkich skoków technicznych, ale szukamy rozwiązań mających na celu dalsze usprawnienia.”

Aby sprostać potrzebom Grecji, Hellenic Space Center chce poprawić rozdzielczość 10 x 10 metrów zapewnianą przez Europejski Program Obserwacji Ziemi (Copernicus). To dobrze, ale nie wystarczy na nasze narodowe potrzeby. HSC opracowuje krajowy program zdjęć satelitarnych o rozdzielczości 3 na 3 metry, co oznacza poprawę o współczynnik 10”, mówi Daglis. Satelity obserwacyjne znajdują się również na stosunkowo niskich orbitach, na wysokości 500-2000 km, aby zapewnić dobrą rozdzielczość przestrzenną. Ale ponieważ ponieważ stale krąży wokół Ziemi, nie zapewnia ciągłego pokrycia satelitami Ziemi, które krążą 36 000 km od powierzchni i stale unoszą się nad tym samym regionem naszej planety. rozdzielczość obrazów z tej wysokości jest znacznie niższa. Przemysł kosmiczny stara się połączyć informacje uzyskane z obu typów orbitali.

READ  Dinozaur odkryty w Australii Zidentyfikowany jako nowy gatunek, może być jednym z największych w swoim rodzaju

Douglas zauważa, że ​​nowa era, którą zapoczątkowały plany wystrzeliwania dużych flot satelitów przez prywatne firmy, przyniesie nowe wyzwania, ale także zagrożenia. „Ciągłe starty w dłuższej perspektywie obciążą ekosystem kosmiczny. Zatłoczenie zwiększy ryzyko kolizji między satelitami, co doprowadzi do śmieci kosmicznych, które z kolei mogą poważnie uszkodzić lub całkowicie zniszczyć inne satelity. Musimy stawić czoła problemowi i regulacji Aktualizacja globalnych traktatów w sprawie wzajemnie korzystnego wykorzystania przestrzeni kosmicznej na szczeblu ONZ zabiera dużo czasu Europejska Agencja Kosmiczna (ESA) dała wspaniały przykład, wymagając od każdej propozycji uruchomienia zintegrowanego planu, gdy misja jest zakończona, łącznie z „wycofywaniem” statku kosmicznego – mówi.

wyższe cele

Na drugim poziomie, w układzie słonecznym, stawiane są wyższe cele. „Głównym kierunkiem jest eksploracja na wpół obcego świata, takiego jak Mars, który jest jedynym ciałem niebieskim, które ma przynajmniej teoretyczną zdolność do przyjmowania ludzi. Oczywiście jest to bardzo odległa hipoteza. Druga linia eksploracji celuje w zamarznięte księżyce Jowisza i Saturna, które mają ogromne znaczenie w naukach astrobiologicznych, ze względu na możliwość skrywania pod ich zamarzniętą powierzchnią jakiegoś życia, czego nie możemy wykluczyć np. w Europie czy Enceladusie, ponieważ na samej Ziemi odkryliśmy życie w ogromnych głębinach oceanów, w warunkach, które wcześniej uważaliśmy za zabronione” – zauważa profesor Douglas.

W 2023 r. Europejska Agencja Kosmiczna wystrzeli sondę JUICE (Jupiter Icy Moons Explorer), która przeprowadzi szczegółowe obserwacje Jowisza, gazowego olbrzyma oraz trzech z jego czterech głównych księżyców (Ganymede, Callisto i Europa). woda pod nimi. powierzchnia lodu.

„Pomiary pola magnetycznego Europy można wytłumaczyć jedynie ruchem obrotowym słonej wody. Na Enceladusie, jednym z księżyców Saturna, udokumentowano strumienie wody. NASA bada już przyszłe ekspedycje, które będą miały na celu przewiercenie się przez lód Europy” – wyjaśnia. Daggisa.

READ  Badanie: Stała częstotliwość uderzeń asteroid w wewnętrzną część Układu Słonecznego w ciągu ostatnich 600 milionów lat

Kolejnym zadaniem badawczym w naszym Układzie Słonecznym jest lepsze zrozumienie układu Słońca i Ziemi oraz interakcji między tymi dwoma ciałami. „Zrobiliśmy duży postęp, ale chcemy iść dalej. Na przykład chcemy przewidzieć pogodę kosmiczną i burze kosmiczne, tak jak robimy to na Ziemi, coś, co znacznie poprawi bezpieczeństwo wypraw i satelitów” – zauważa. Dagle.

W nieskończonym wszechświecie poza Układem Słonecznym siłą napędową ludzkiej eksploracji są głównie fundamentalne pytania naukowe dotyczące wszechświata. „Nasze statki kosmiczne dotarły do ​​bardzo małej części wszechświata. Byliśmy zaskoczeni, ile starożytnych galaktyk odkryliśmy. Wszechświat jest znacznie starszy niż myśleliśmy.

Informacje uzyskujemy poprzez fotony, z całego spektrum promieniowania elektromagnetycznego, a ostatnio z fal grawitacyjnych. Teraz otrzymujemy coraz wyraźniejsze obrazy odległych ciał niebieskich, dawno temu. Teleskop Jamesa Webba bardzo pomógł; Po raz pierwszy udało mu się również wykryć atmosfery egzoplanet, czyli planet poza Układem Słonecznym” – mówi Daggis.

Z ziemi na Księżyc

Nasze ostatnie pytanie dotyczy pierwszej stacji kosmicznej ludzkości. Dlaczego ponownie przygotowywana jest wyprawa na Księżyc? „Przede wszystkim możemy łatwiej wystrzelić statki kosmiczne cięższe niż Księżyc na Marsa lub gdzie indziej. Księżyc zawiera również cenne minerały, takie jak pierwiastki ziem rzadkich. I oczywiście zawsze istnieje urok spaceru po Księżycu. ”

Elise Haynes

„Analityk. Nieuleczalny nerd z bekonu. Przedsiębiorca. Oddany pisarz. Wielokrotnie nagradzany alkoholowy ninja. Subtelnie czarujący czytelnik.”

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Back to top