Sidney Poitier, pierwszy czarnoskóry aktor, który zdobył Oscara dla najlepszego aktora, umiera w wieku 94 lat

Sidney Poitier, który przełamał bariery rasowe jako pierwszy czarnoskóry zdobywca Oscara dla najlepszego aktora za rolę w „Konwaliach” i który zainspirował całe pokolenie ruchu praw obywatelskich, zmarł w wieku 94 lat, urzędnik z Ministerstwo Spraw Zagranicznych Bahamów poinformowało w piątek.

Eugene Turchon Newry, pełniący obowiązki dyrektora generalnego Departamentu Stanu, potwierdził śmierć Poitiera.

Poitier stworzył wybitną spuściznę kinową w ciągu jednego roku dzięki trzem filmom z 1967 roku, kiedy w większości Stanów Zjednoczonych panował apartheid.

W „Zgadnij, kto przyjdzie na obiad” zagrał czarnoskórego mężczyznę ze swoją białą narzeczoną, a „W upale nocy” był Virgil Tepes, czarny policjant, który podczas śledztwa w sprawie morderstwa spotyka się z rasizmem. W tym samym roku grał także nauczyciela w trudnej szkole w Londynie w „To Sir, With Love”.

Poitier zdobył Oscara dla najlepszego aktora w tworzeniu historii za film „Lilie polne” z 1963 roku, w którym grał majsterkowicza, który pomaga niemieckim zakonnicom budować kaplicę na pustyni. Pięć lat wcześniej Poitier był pierwszym czarnoskórym nominowanym do Oscara dla głównego aktora za rolę w The Defiant Ones.

Postać Tepesa z „W upale nocy” została uwieczniona w dwóch kolejnych wersjach – „Nazywają mnie panem Tepesem!” 1970 i „Organizacja” w 1971 – i stały się podstawą serialu telewizyjnego „W upale nocy” z udziałem Carol O’Connor i Howarda Rollinsa.

Wśród innych jego klasycznych filmów epoki były „A Patch of Blue” z 1965 roku, w którym jego postać zaprzyjaźniła się z niewidomą białą dziewczyną, „The Blackboard Jungle” i „A Raisin in the Sun”, które Poitier występował również na Broadwayu.

Urodzony w Miami 20 lutego 1927, Poitier wychowywał się na farmie pomidorów na Bahamach, mając zaledwie rok formalnej edukacji. Walczył z biedą, analfabetyzmem i uprzedzeniami, aby stać się jednym z pierwszych czarnoskórych aktorów, którzy zostali rozpoznani i zaakceptowani w głównych rolach przez publiczność głównego nurtu.

READ  Horoskop dzienny: 18 listopada

Poitier starannie dobierał swoje role, pogrzebując starą hollywoodzką ideę, że czarni aktorzy mogą pojawiać się tylko w poniżających kontekstach jako pucybuty, konduktorzy i pokojówki.

„Kocham cię, szanuję cię, naśladuję” – po raz kolejny powiedział Poitier zdobywca Oscara Denzel Washington podczas publicznej ceremonii.

Jako reżyser Poitier pracował ze swoim przyjacielem Harrym Belafonte i Billem Cosbym przy Uptown Saturday Night w 1974 roku oraz Richardem Pryorem i Gene’em Wilderem w Stir Crazy w 1980 roku.

Zacząłem na scenie

Poitier dorastał w małej wiosce Cat Island na Bahamach i w Nassau, zanim w wieku 16 lat przeniósł się do Nowego Jorku, kłamał na temat swojego wieku, aby zaciągnąć się na krótki okres do wojska, a następnie pracował dorywczo, w tym zmywając zmywarkę, biorąc jednocześnie jego lekcje aktorstwa.

Młody aktor dostał swoją pierwszą przerwę, gdy spotkał murzyńskiego amerykańskiego reżysera teatralnego. Był zastępcą w „Dniach naszej młodości” i przejął go, gdy gwiazda Belafonte, która również została czołowym czarnym aktorem, zachorowała.

Poitier nadal odnosił sukcesy na Broadwayu w „Annie Lucasta” w 1948 roku, a dwa lata później dostał swoją pierwszą rolę filmową w „No Way Out” z Richardem Widmarkiem.

W sumie zagrał w ponad 50 filmach i wyreżyserował dziewięć filmów, począwszy od 1972 roku filmem „Buck and the Preacher”, w którym zagrał u boku Belafonte.

W 1992 roku Poitier otrzymał nagrodę Amerykańskiego Instytutu Filmowego za całokształt twórczości, najbardziej prestiżowe wyróżnienie po Oskarach, dołączając do takich zwycięzców jak Bette Davis, Alfred Hitchcock, Fred Astaire, James Cagney i Orson Welles.

„Muszę również podziękować starszemu żydowskiemu kelnerowi, który poświęcił czas, aby pomóc małej czarnej zmywarce nauczyć się czytać” – powiedział Poitier publiczności. – Nie mogę ci powiedzieć, jak się nazywa. Nigdy go nie znałem. Ale teraz bardzo dobrze czytam.

W 2002 roku honorowy Oscar został uhonorowany za jego „niezwykłe osiągnięcia jako artysty i jako człowieka”.

Poitier poślubił aktorkę Joannę Schimkus, swoją drugą żonę, w połowie lat siedemdziesiątych. Miał sześć córek z dwiema żonami i napisał trzy książki – „To życie” (1980), „Miara mężczyzny: duchowa autobiografia” (2000) i „Życie ponad miarę: listy do mojej prawnuczki” (2008). ).

„Jeśli zastosujesz zdrowy rozsądek i zdrowy rozsądek do tego mojego zawodu, to nie zajdzie daleko” – powiedział The Washington Post. „Podróż była cudowna od samego początku. Wydaje mi się, że wiele życia determinuje czysta przypadkowość”.

Poitier napisał trzy książki autobiograficzne, a w 2013 opublikował „Montaro Kane”, powieść, która została opisana jako nieco tajemnicza i science fiction.

Królowa Wielkiej Brytanii Elżbieta II została odznaczona rycerzem Poitiers w 1974 roku i pełniła funkcję ambasadora Bahamów w Japonii oraz Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Edukacji, Nauki i Kultury (UNESCO). Był również członkiem rady dyrektorów Walt Disney Company w latach 1994-2003.

W 2009 roku Poitier otrzymał z rąk prezydenta Baracka Obamy najwyższe cywilne odznaczenie Ameryki, Prezydencki Medal Wolności.

Nagrody Akademii w 2014 roku upamiętniły 50. rocznicę historycznego Oscara Poitiera, a on był tam, aby wręczyć nagrodę dla najlepszego reżysera.

(Raportowanie Catherine Jackson; Edytowanie przez Doinę Chiaco i Howarda Gollera)

Luna Nunez

"Gracz. Introwertyk. Rozwiązujący problemy. Twórca. Myśliciel. Przez całe życie ewangelista żywności. Orędownik alkoholu."

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Back to top