Orientalny klimat, narastający przypływ energii, a z drugiej strony wyciszenia i spokoju, kobiece, płynne ruchy ciała, tego wszystkiego możemy zasmakować ucząc się tańca brzucha. Korzenie tego orientalnego tańca( trags shargam), nazywanego obecnie tańcem brzucha najtrafniej możemy odnaleźć w starożytnym Egipcie. Fakt ten udowadnia, iż taniec brzucha posiada swoisty rodzaj tradycji, obecnie nieznacznie modyfikowanej. Tancerka wprawiając w ruch biodra, brzuch, biust, nie zapomina o płynnych, delikatnych, a zarazem ekspresyjnych ruchach rąk. Bardzo charakterystycznym ruchem ciała wykonywanym przez tancerki są tzw. shimmy, czyli drżący ruch bioder wprawiający w drgania również brzuch tancerki. Z tego powodu tancerki mają nisko zawieszone na biodrach charakterystyczne chusty lub pasy. Podstawową jednak zasadą jest odsłonięty brzuch, który odgrywa główną rolę w tym tańcu. Ubiór tancerki powinien podkreślać jej urodę, a przede wszystkim kobiecość i oryginalność. Pasy zawieszone na biodrach mogą być pokryte cekinami, monetami, frędzelkami, koralikami, dzięki tym elementom, nawet delikatne ruchy ciała powodują dźwięczne brzęczenie. Natomiast chusty do tańca brzucha są bardziej subtelne i delikatne niż pasy z monetami, lecz również mogą być dźwięczne lub nie- w zależności od dodatkowych elementów na nich zawieszonych. Tradycyjny strój do tańca brzucha składa się ze stanika, pasa lub chusty, oraz spódnicy lub szarawarów- czyli tzw. luźnych spodni do tańca brzucha. W tańcu brzucha nie możemy zapomnieć również o bogatej biżuterii zdobiącej ciało tancerki. Już w starożytności tancerki tańca orientalnego za piękne występy były nagradzane złotymi naszyjnikami i kosztowną biżuterią. Tancerki tańczą w baletkach na płaskim lub bardzo małym obcasiku, lub bez żadnego obuwia. Fryzura jest kobieca, preferowane są rozpuszczone lub delikatnie tylko upięte włosy.